De gezelligste badmintonvereniging van Leeuwarden!

Een halve eeuw Poona'64

een kleine herinnering aan een grote dag

 
Bij veel mensen wil het maar niet doordringen dat badminton de mooiste sport van de wereld is. In Azië hebben ze het begrepen en in sommige Scandinavische landen is het ook doorgedrongen, maar in Nederland lijkt de sport te lijden onder het hoge percentage Nederlanders dat een setje rackets meeneemt naar de camping en vervolgens meent dat het heen en weer slaan van een shuttle op een stukje schuin liggend Frans dor gras een correcte weergave is van pluimpjeklap.
Gelukkig zijn er ook mensen die wel weten wat de snelste sport ter wereld echt inhoudt en een stuk of 120 daarvan waren afgelopen september verzameld in sporthal Kalverdijkje om het 50 jarig bestaan van Poona’64 te vieren.

Voor mij begon dat als redelijke getrainde doorzakker veel te vroeg om 10 uur ’s morgens  met het opblazen van te veel ballonnen in de kleuren wit en allerhande blauw, waardoor ik al op adem moest komen ruim voordat ik ook maar 1 shuttle had geslagen. Maar terwijl ik buiten met een sigaret zat uit te hijgen werd de kantine wel steeds meer gepoonaniseerd* door alle andere vrijwilligers. Er kwam een mooi Poona bord in de hoek te staan, waar een ieder zijn hoofd doorheen kon steken en zo op de foto kwam met het Poona mannetje.

Bij het binnenlopen van alle oud-leden kwamen de emoties al los. De verbindende kracht die Poona‘64 sterk maakt, bleek ook op de oud-leden nog steeds haar warme greep te hebben. En de herinneringen die het weerzien van al die bekende gezichten met zich mee bracht zijn de hele dag en nacht over tafel gegaan.
Nadat de koffie met suikerbrood haar werk had gedaan en de meeste mensen voldoende wakker waren kwamen de sportbroeken uit de tas voor het badmintontoernooi. Sommige oud-leden hadden die broek in geen 26 jaar aangehad. Elk team op de baan bestond uit een huidig lid en een oud-lid. Ikzelf speelde op een gegeven moment met een man van in de tachtig en dat geeft hoop. Dan kan ook ik nog even door, zeg maar. Lopen dat ging niet meer, hij stond ergens in een hoekje van de baan, maar de slagen van de man hadden een nauwkeurigheid waar ik als beginneling van droom.  Bij mijn slagen ben ik al blij wanneer ze de hal niet verlaten en als ze ergens in het tegenoverliggende veld terecht komen, maar ik loop als een kievit en met z’n tweeën hebben we wel een jonge hinde van 75 met zijn partner van de baan geveegd met 43-36.

In de pauze van het toernooi bleken 2 Indonesiërs, die ik in een hoek van de hal shirts en rackets zag verkopen, ineens twee badmintonmonsters die met toverslagen een fantastische demonstratie gaven.

Ik weet niet of er een winnaar uit het toernooi kwam. Ik denk het wel, maar zeker weten doe ik dat niet, want mijn focus lag na de wedstrijd op het koude bier en de namiddagzon, een combinatie die bij Poonezen bovengemiddeld gewaardeerd wordt. Ik ging naar boven toen Hans Coolen, de vermoeide sporters toesprak en de ereleden en vrijwilligers een herinneringsmedaille uitreikte. Één van de bijzondere mensen die naar voren werden gehaald was Feya Hiddema, mede oprichtster van de club in 1964. Ze had een heel mooie dag gehad, ook al speelde ze zelf niet meer. Ze was bang dat ze wat zou breken wanneer ze zou vallen. Ze had wel getwijfeld of ze niet toch mee zou doen, want ze tennist nog wel.  Hans hield ook nog een fles wijn van 50 jaar oud omhoog die gedoneerd was door Pieter Wielinga, oud lid en kennelijk een matige drinker, want het komt zelden voor dat een fles in de buurt van een Poona feest er in slaagt 50 jaar onaangebroken te blijven. Deze fles gaan we bewaren tot het volgende jubileum, en met een paar goede sloten op de deur moet dat wel lukken.  Naast de herinneringsmedailles had de organisatie ook nog een fantastisch aandenken geregeld voor alle deelnemers in de vorm van een prachtige Poona shawl. 

Na een aangename borrel en een overdadig chinees buffet werd het officiële gedeelte afgesloten en splitste de groep zich op in één van drie richtingen. Één groep ging vermoeid doch voldaan naar huis. Een andere groep verzamelde zich bij Grietje Born, die eerder een herinneringsmedaille ontving voor haar veel te vroeg overleden André Born, een lid waar we allen zo veel fijne herinneringen aan hebben, en die op deze dag bijzonder gemist werd.

Ikzelf sloot mij aan bij de derde groep, die zich verzameld had onder de heaters op het terras van speciaal biercafé ‘de Markies’ van onze eigen Michelle en haar man. Toen ik aankwam was de kring badmintonners al zo groot dat uitbreiding daarvan niet mogelijk was zonder dat een aantal leden in de naastgelegen gracht zouden tuimelen. En omdat ik ons ledenbestand hoog heb zitten ben ik middenin de kring gaan zitten. Ik kan u zeggen dat het bijzonder aangenaam is door zoveel Poonezen omringd te worden, wat zijn jullie toch allemaal leuke mensen.

Om veel te laat ben ik opgehouden. De kring was inmiddels gekrompen door de huisgang van een aantal en de kou die vanaf de buitenzijde iedereen meer richting de heaters duwde. Toen ik naar huis ging was en nog een groep die de stad in ging en naar verluid zijn een aantal daarvan nog steeds op stap.
Wij hopen dat zij op tijd terug zijn voor het volgende jubileum net als alle andere deelnemers die de dag tot een onvergetelijke hebben gemaakt.

Wat mij rest is iedereen die zo hard aan de dag heeft gewerkt en alle deelnemers te bedanken voor een heel bijzondere dag in het leven van Poona ’64.
 
Allerd Hobers

 
*Poonaniseren: Het veranderen van een ruimte of persoon naar een aan Poona’64 gelijkende maatstaf. Dit kan onder andere middels een toevoeging van de kleuren blauw en wit. Bij personen gebruikt men ook wel alcohol. Poonaniseren komt vaak voor bij leden die hun 1e Poona weekend ondergaan. 








 

De foto's van het 50 jaar Poona'64 feest vind je op de fotopagina! Of je klikt op bovenstaande foto.

×